ବୋଝ କମ୍, ଆରାମ ବେଶି:Ommtv Kalinga Vikas

ବୋଝ କମ୍, ଆରାମ ବେଶି

ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜୀବନରେ ସୁଖ, ଶାନ୍ତି ଓ ସଫଳତା କାମନା କରୁ ଓ ସେହି ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଉ। ଜୀବନର ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, ଅନେକ ସମୟରେ ମୂଳ କଥାକୁ ଅଣଦେଖା କରିଥାଉ। ତାହା ହେଉଛି, ଆମେ ଯେତେ କମ୍ ଜିନିଷ ସାଥୀରେ ନେବା, ଆମକୁ ସେତେ ଅଧିକ ଆରାମ ମିଳିବ । ଏହା କେବଳ ଭୌତିକ ସାମଗ୍ରୀ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନୁହେଁ; ଏହା ଆମର ଆବେଗିକ, ମାନସିକ, ଆଧାର୍ମିକ ତଥା ପାର୍ଥିବ ବୋଝ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ । ଅଚ୍ୟୁତ ସାମନ୍ତ ବୋଝ ଯେତେ କମ୍ ହେବ, ଯାତ୍ରା ସେତେ ସହଜ, ସୁଗମ ଓ ସୁଖମୟ ହେବ। ଏହା ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି ପର୍ଯ୍ୟାୟ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ । ଆମକୁ ଟିକେ ଅଟକି ନିଜକୁ ସମୀକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର। ସହଜରେ ଜଣାପଡ଼ିବ ସତରେ ଆମେ କେତେ ଅନାବଶ୍ୟକ, ଅଦରକାରୀ ବୋଝ ବୋହୁଛେ। ବହି ବସ୍ତାନି ଧରି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯାଉଥିବା ପିଲାଟି ପାଖରେ ଆନନ୍ଦ, ସରଳତା, ନିରୀହତା ଓ କୌତୂହଳ ଭାବ ଭରି ରହିଛି। ସେ ତା'ର ଶୈକ୍ଷିକ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଛି । କାଳକ୍ରମେ ବସ୍ତାନିର ଓଜନ ବଢେ । ସେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କରେ ତାଠୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟାଶା, ଅନ୍ୟ ସହ ତୁଳନା ଏହା ତା ଉପରେ ପ୍ରବଳ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି କରେ । ବସ୍ତାନିର ଓଜନଠୁ ଏ ଚାପ ବଳିଯାଏ। ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ନର୍ସରୀକୁ ଯାଉଥ‌ିବା ପିଲା ଅଳ୍ପ କେତୋଟି ଖାତାବହି, ରଙ୍ଗ ଓ ଖେଳ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଯାଇଥାଏ। ଯହୁଁ ଯହୁଁ ସେ ଉପରକୁ ଯାଏ ତା'ର ବସ୍ତାନିର ଓଜନ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗେ। ଯେମିତି ଜୀବନର ଆହ୍ବାନ ତାକୁ ବିନା କାରଣରେ ଚାପଗ୍ରସ୍ତ କରୁଛି । ଏ ଓଜନ ଅଧିକତଃ ଅଦରକାରୀ। ପିଲାଟିର ବସ୍ତାନି ହାଲୁକା ଅର୍ଥ ସେ ହାଲୁକା ଅନୁଭବ କରେ । ତା'ର ଗତି ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ରୁତତର ହୁଏ | ସେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ମୁକ୍ତ ହୁଏ । ସେ ଯାତ୍ରାର ଅସଲ ଆନନ୍ଦ ନେଇପାରେ । ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ । ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ସାଧାରଣ ଅନୁଭବ ଯେ ଆମେ ସାଥ୍‌ରେ ଯେତେ କମ୍ ଜିନିଷ ରଖିବା, ଯାତ୍ରା ସେତେ ସହଜ ହେବ । ବେଶି ଜିନିଷ ମାନେ ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣା । ଯେଉଁମାନେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ କମ୍ ଜିନିଷ ସାଥ୍‌ରେ ନିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟସ୍ଥଳରେ ଶୀଘ୍ର ପହଞ୍ଚନ୍ତି । ପରିସ୍ଥିତି ସହ ସହଜରେ ଖାପ ଖୁଆଇ ପାରନ୍ତି, ହରେଇବାର ଏତେଟା ଭୟ ନଥାଏ। ସେଥ‌ିପାଇଁ ଦୁଶ୍ଚିନ୍ତା କମ୍ ଥାଏ। ସେହିଭଳି, ଜୀବନରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜଣେ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀ, ନିରନ୍ତର ଯାତ୍ରା ପଥରେ, ଗୋଟେ ସ୍ଥାନରୁ ଆଉ ଗୋଟେ ସ୍ଥାନକୁ ତ ଗୋଟେ ପର୍ଯ୍ୟାୟରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ । କେତେକ ଘର ବଦଳାନ୍ତି, କେତେକ ସହର ବଦଳାନ୍ତି, କେତେକ ବୃଦ୍ଧି ମଧ୍ଯ । କେତେକ ପୁରୁଣା ସମ୍ପର୍କରୁ ନୂଆ ସମ୍ପର୍କକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଯାତ୍ରା ହିଁ ସତ୍ୟ। ବିଖ୍ୟାତ ଦାର୍ଶନିକ ସେନେକାଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ‘ଯେ ସବୁଠି ଅଛି, ସେ କୋଉଠି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଅତୀତର କ୍ଷତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଭୟରେ ବିଖଣ୍ଡିତ, ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ କାଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜିଇ ପାରେ ନାହିଁ । ଆମେ ଯେତେବେଳେ କାହାକୁ କ୍ଷମା କରିଦେଉ, ବାସ୍ତବରେ ଏହା ଆମ ବୋଝରୁ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ହଟେଇବା ଭଳି ହୋଇଯାଏ । ଆମକୁ ହାଲୁକା କରେ, ଆବର୍ଜନାରୁ ମୁକ୍ତ କରେ। କମ୍ ଆହରଣ ହିଁ ସୁଖର କାରଣ - ଏହା ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧର୍ମ, ଦର୍ଶନ ଓ ଧାରଣା ବ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଛନ୍ତି । ଭଗବଦ୍ ଗୀତାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଫଳପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା ନରଖ୍ ଅହଂ, ଆସକ୍ତି ଓ ପ୍ରତ୍ୟାଶା ରହିତ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି । ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମରେ କାମନା, ବାସନା ଓ ଆସକ୍ତି ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ ହିଁ ଜଣେ ଆଲୋକିତ ସ୍ଥିତି ପାଇପାରିବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି । ଜୈନ ଧର୍ମରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉତ୍ତରଣ ନିମନ୍ତେ ଅପଖ୍ ଗ୍ରହକୁ ଗୁରୁତ୍ବ ଦିଆଯାଇଛି । ସବୁଠି ସେହି ଏକା ଦର୍ଶନ । ପୈଗମ୍ବର ମହମ୍ମନ କହିଥିଲେ, ‘ପାର୍ଥିବ ଆସକ୍ତିର ଦୂରରେ ରହି; ଆଲ୍ଲା ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ । ଇସ୍‌ଲାମ ଧର୍ମରେ ସରଳତା, ବିନମ୍ରତା ଓ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆସ୍ଥା ସ୍ଥାପନକୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଛି । ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ପରମ୍ପରାରେ, ଡ଼େଜଟ

ଫାଦର ଓ ଅନ୍ୟ ସିଦ୍ଧସାଧକମାନେ ଅନ୍ତଃ ନିରବତା, ଜରାସ୍ତକ ଭାବକୁ ଗୁରୁତ୍ବ ଦେଇଛନ୍ତି । ସବୁଠି ସେଇ ଏକା କଥା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧର୍ମୀୟ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଦର୍ଶନରେ ଅପଗ୍ରହକୁ ଗୁରୁତ୍ବ ଦେବା ସହ ପାର୍ଥିବତାରୁ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ ରଖିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି । ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ ଏହି ଦର୍ଶନର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତୀକ ଥିଲେ। ନିଜ ଜୀବନରେ ଏହାକୁ ଉଭୟ ଭାବରେ ଓ ଅକ୍ଷରରେ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉକ୍ତି, “ପୃଥ‌ିବୀ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ ପାଇଁ ସମର୍ଥ; କିନ୍ତୁ ଲୋଭର ଚରିତାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ବୋଝ ବସ୍ତାନି ଗଣ୍ଠିଲି କହିଲେ ଆମେ କ'ଣ ବୁଝୁ? - • ଆବେଗିକ : କ୍ରୋଧ, ଦ୍ବେଷ, ଅସମାହିତ ଚିତ୍ତ ଦୁର୍ବଳତା - ମାନିକ : ଆତ୍ମ ସନ୍ଦେହ, ଦୋଷୀଭାବ ଓ ଅତିଶୋଚନା - ବସ୍ତୁଗତ : ଅନାବଶ୍ୟକ ଆହରଣ - ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ : ଗର୍ବ, ଅହଂକାର, ବିଚାରଗତ, ଅପରିଣାମଦର୍ଶିତା ଏସବୁ ଆମେ ଯେତେ ନିଜ ସହ ବୋହିବା, ଆମେ ସେତେ ଶାନ୍ତିଠୁ ଦୂରେଇ ଯିବା । ଯେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଜାଣେ, ପରିତ୍ୟାଗ କରିପାରେ ସେ ସେତେ ମୁକ୍ତ। ଜୀବନର ଯାବତୀୟ ଅନିଶ୍ଚିତତାକୁ ପରିଚାଳନା କରିବାରେ ସେ ସମର୍ଥ । ମୁଁ ଏକ ଦାୟିତ୍ବ, ସଂଘର୍ଷ ଓ ଆହ୍ବାନପୂଣ୍ଣ ଜୀବନ ଜିଇଛି । ଶୈଶବରୁ ସାଧାରଣ ଜୀବନ ମୋର ଯାତ୍ରା ପଥରେ ମୁଁ ଉଭୟ ଉତ୍କଟ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ସଫଳତାର ଶୀର୍ଷ ଦେଖୁଛି । ଗୋଟିଏ ଜୀବନାଦର୍ଶ ମୋର ଧେୟ ହୋଇ ରହିଛି; ମୋତେ ସଦା ଅନୁପ୍ରେରିତ କରିଛି ‘ଦେବି ଅଧିକ, ରଖୁବ୍‌ କମ୍ ।' ମୁଁ ଉପଭୋକ୍ତାବାଦର ଘୋର ବିରୋଧୀ । ଏହା ସୁଖମୟ ଜୀବନର ପଥ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିଛି । ଏଥିରୁ ମୋତେ ପ୍ରଚୁର ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ମିଳେ। ଆଜିର ଯୁଗରେ ସଫଳତାର ପରିଭାଷା ବଦଳିଛି । କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ସଫଳତାର ସୂଚକାଙ୍କ ହେଉଛି ସମ୍ପଦର ପରିମାଣ, ସାମାଜିକ ସ୍ଵୀକୃତି, ମର୍ଯ୍ୟାଦା, କ୍ଷମତା ଓ ସ୍ଥଳ ବିଶେଷରେ ଅନୁଗାମୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା; କିନ୍ତୁ ଅସଲ ସଫଳତା ରହିଛି ସରଳୀକରଣରେ । ଆମେ ଯେତିକି ଅଧିକ ଆହରଣ କରିବା, ସେତେ ଅଧିକ ହରେଇବାର ଭୟ ରହିଛି । କରୋନା ମହାମାରୀ ଆମକୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଥଚ କର୍କଶ ଭାବରେ ଦେଇଛି । ଯେତେବେଳେ ସବୁ ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା, ମଣିଷ ସଙ୍ଗରୋଧରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ହୃଦ୍‌ବୋଧ ହେଲା ପ୍ରକୃତରେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ କେତେ ଅଳ୍ପ ଲୋଡ଼ା। ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା ହିଁ ଜୀବନ। ଏହା ଏକମାତ୍ର ସ୍ଥିର, ସତ୍ୟ - ଆଉ ସବୁ ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ଅସ୍ଥିର। ଆମେ ଶୂନ୍ୟ ହସ୍ତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସୁ। ଖାଲି ହାତରେ ମଧ୍ୟ ପୃଥ‌ିବୀରୁ ବିଦାୟ ନେଉ। ଜୀବନକାଳ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ସଞ୍ଚୟ କରୁ, ସେ ସବୁ ଅସ୍ଥାୟୀ । ଆମେ କିଭଳି ଜୀବନଟିଏ ଜିଇଲୁ । ଦୁଃଖରେ ନା ଆନନ୍ଦରେ? ଯଦି ଏହାର ଉତ୍ତର ହଁ, ତେବେ ଆମ ଯାତ୍ରା ଆମୋଦପୂଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଆହ୍ବାନ କରୁଛି, କୌଣସି ନୈତିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ନୁହେଁ, ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଓ ଉପଲବ୍ଧିରୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ନିଜକୁ ପଚାରନ୍ତୁ, ଉତ୍ତର ଖୋଜନ୍ତୁ । ଆପେ ସଫଳ ଜୀବନର ରାସ୍ତା ପରିଷ୍କାର ଦିଶିବ । ହୃଦୟରେ ଭରିଯିବ ଶାନ୍ତି ଓ ସ୍ଥିରତା । ଏହା ହିଁ ସଫଳ ଜୀବନର ଚାବିକାଠି। ଆସନ୍ତୁ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ କମ୍ ନେବା, ଆଉ ବେଶି ଦେବା । -  ଅଚ୍ୟୁତ ସାମନ୍ତ , ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା କିଟ୍ କିସ୍ ଓ କିମସ୍